Antisrpska i anticrkvena kampanja koja se posljednjih dana vodi u dijelu cetinjskog javnog prostora, povodom angažovanja crkvenih volontera u Državnom arhivu Crne Gore, prerasta u otvorene i opasne oblike diskriminacije, upozoravaju iz Mitropolije crnogorsko-primorske.

Foto: arhiva, Kolektiv.me

Njihovo saopštenje prenosimo u cjelosti

Antisrpska i anticrkvena histerija koja se ovih dana razvila u jednom veoma glasnom i izuzetno netrpeljivom, ali, srećom, nevelikom dijelu cetinjskog društva, predstavlja kap koja je zbilja prelila čašu i pretvorila se u otvoreni pokušaj aparthejda koji te grupe sprovode na Cetinju.

Kampanja je započela time što su dvije osobe (od kojih je jedan sveštenik doktorand – master teologije sa Aristotelovog univerziteta u Solunu, a drugi diplomirani teolog), koje imaju zaduženje da se staraju o bogatoj arhivskoj građi Mitropolije, zaključile ugovore o volonterskom radu u Državnom arhivu Crne Gore na Cetinju, radi unapređenja svojih vještina radi kvalitetnijeg čuvanja i održavanja crkvenih arhiva, koji su, valjda to ne treba objašnjavati, dio sveukupne arhivske baštine naše zemlje.

Ova namjera je, ipak, naišla na zaprepašćujući i vrlo opasan odnos poznatih adresa, koje su sumnjičile našu Crkvu da, u sprezi sa rukovodstvom Državnog arhiva, ima nekakve zadnje namjere u vezi sa arhivskom građom. U tome su prednjačili profesori jedne cetinjske vanuniverzitetske visokoškolske ustanove sa nizom tekstova, a jedan univerzitetski profesor je buduće volontere nazivao gorim po Arhiv od termita.

Sve je kulminiralo šovinističko-rasističkim predlogom žalosnog gradonačelnika Cetinja, koji je „razumio zabrinutost građana“ i došao na „sjajnu“ ideju da se volonterima dozvoli angažovanje, ali da se proces njihovog volontiranja „odvija van zgrade Državnog arhiva“.

Zaista – „genijalno“, mada ne i toliko originalno.

Ideje koje smo čuli od profesora, grupe građana i gradonačelnika već liče na neke koje smo imali prilike da vidimo u istoriji. Na primjer, ideja da se pripadnicima jedne rase „dozvoli“ da se voze autobusima, ali samo na za to označenim mjestima. Ne sa „normalnim“ svijetom.

Ili možda kao ona, jednako „genijalna“ zamisao da se, radi njihove „bezbjednosti“ i izbjegavanja „uznemirenja“ građana, vidnim obilježjima označe pripadnici jednog naroda i da im se ne dozvoli obavljanje nekih djelatnosti, da ne bi, je li, građani bili „zabrinuti“.

Ovakvo diskriminatorsko ponašanje tih profesora i gradonačelnika i cijele te grupe nesrećnih, u mržnji zarobljenih ljudi, mora da prestane odmah.

Pozivamo sve nadležne državne organe da ispitaju sve okolnosti i da, u skladu sa zakonom, utvrde da li se u radnjama i javnim stavovima ovih „zabrinutih“ stiču elementi krivične, prekršajne ili neke druge odgovornosti.

Pitamo se koliko još antisrpske i anticrkvene mržnje i diskriminacije treba da se izlije u javnom prostoru Crne Gore da bi institucije adekvatno na to reagovale?

Vjerujemo da ima mjesta i da se oglasi makar jedna od stotina NVO koje se svakodnevno bore protiv diskriminacije, mada neke od njih ponekad i same učestvuju u anticrkvenim kampanjama.

Iako smo posljednjih decenija navikli na ono na šta nikad nije trebalo da se naviknemo, niti je trebalo da tome ikad uopšte budemo izloženi, pozivamo sve nosioce najviših državnih i lokalnih vlasti, kao i političke partije, da se javno izjasne o ovim šovinističko-rasističkim idejama i komentarima.

Ćutanje je, naročito u ovakvim drastičnim slučajevima, bez ikakve sumnje, znak odobravanja mrziteljskih stavova.

Za ovakav rasizam i mržnju ne može i ne treba da postoji prostor u civilizovanom društvu.